Category Archives: Płytki do salonu

Wykończenia Narożników Zewnętrznych Płytek w Łazience

Wykończenia narożników zewnętrznych płytek w łazience jest bardzo istotnym elementem wykończenia i remontu łazienki mimo to nie jest zazwyczaj brany pod uwagę w tracie remontu łazienki. Większość ludzi nie ma pojęcia jakie są rodzaje wykończeń narożników i jaki ma to wpływ na wygląd łazienki.

 

Przy większości remontów wybór wykończenia narożników płytek jest pozostawiany w rękach wykonawcy a nie projektanta. Wykonawca zawsze wybiera technologię, która jest dla niego najmniej uciążliwa i kosztowna ale nie zawsze pasująca do aranżacji łazienki.

Wykończanie narożników musi być zaplanowane i przewidziane w trakcie procesu projektowego. W praktyce mamy do wyboru trzy podstawowe rodzaje wykończeń narożników płytek.

Narożniki zewnętrzne płytek możemy wykończyć:

  • przez zamaskowanie ich plastikowymi listwami – przestarzała metoda, jednak stosowana do tej pory, pasuje do płytek w „starym” stylu;

  • wykończenie przez cięcie płytek pod kątem 45 stopni, tzw. metoda cięcia Jolly – najczęściej stosowany rodzaj wykończeń narożników;

  • wykończenie listwą aluminiową narożną L – sporadycznie stosowane wykończenie, które ma swoje zalety;

Metoda Jolly  mimo swojej popularności ma swoje wady:

- wykonawca musi posiadać drogą maszynę do cięcia pod kątem płytek, nie każdego stać lub nie każdy chce zainwestować;

remont płytek

- wydłużenie czasu remontu łazienki;

- brak standardów w jakości cięcia Jolly, np. jaka ilość odprysków na krawędzi jest dopuszczalna?; jaka grubość krawędzi cięcia Jolly jest dopuszczalna?; itp.

Nie wszystkie płytki dobrze się docinają i zawsze mogą wystąpić odpryski i uszkodzenia, co także wiąże się ze stratami w materiale. Wady te mogą popsuć ostateczny efekt wykończenia łazienki.

Dobrym rozwiązaniem jest zamaskowanie lub bezpośrednie wykorzystanie narożnych listew aluminiowych, które pozwalają nadać estetyczny wygląd łazience. Poniżej przykłady:

- Wykorzystanie listwy aluminiowej do wykończenia krawędzi brodzika, zrobionego z płytek – dodatkowa łazienka w piwnicy

Jeśli chcesz poprawić funkcjonalność lub estetykę łazienki lub chcesz wykończyć łazienkę w swoim nowym mieszkaniu lub zrobić  kompleksowy remont łazienki, możemy pomóc zmienić Państwa marzenia w rzeczywistość.

Najdroższe płytki świata

Najdroższe płytki świata

Brytyjski producent płytek do łazienek, Original Style, wprowadził właśnie na rynek limitowaną edycję kafelków z reprodukcją „Pocałunku” Gustawa Klimta.

Z uwagi na to, że są wykonane ze szlachetnych kruszców w mieszkaniu, czyni je prawdopodobnie najdroższymi płytkami świata. Do stworzenia płytek zostały wykorzystane dwudziestokaratowe złoto oraz platyna, co w połączeniu z faktem, że kafelki były wypalane 17 razy, uzasadnia wysoką cenę. Jedna płytka kosztuje 400 funtów, czyli 1 750 zł i ma wymiary: 60 x 60 cm.

Jak dobrać płytki podłogowe do poszczególnych pomieszczeń?

Wybór płytek podłogowych do mieszkania na rynku jest ogromny.

Poczynając od różnych rozmiarów, poprzez ciekawe faktury i formy, a kończąc na szerokiej gamie kolorystycznej. Jakie płytki sprawdzą się w różnych pomieszczeniach mieszkania?

Aby płytki cieszyły ładnym wyglądem przez wiele lat warto wziąć pod uwagę ich wytrzymałość na eksploatację, czyli tzw. ścieralność. Dobór odpowiedniej klasy ścieralności płytek w zależności od przeznaczenia obiektu umożliwia nieprzerwane użytkowanie podłogi przez wiele lat. Szczególnie płytki podłogowe i gresy szkliwione muszą posiadać właściwości, które będą je zabezpieczały przed oddziaływaniami mechanicznymi.

- Wybierając płytki do mieszkania czy domu należy wziąć pod uwagę rodzaj pomieszczenia, funkcję użytkową i estetyczną jaką płytki powinny spełniać. Dobór płytek o odpowiedniej klasie odporności na ścieranie do konkretnych pomieszczeń  uzależniony musi być również od natężenia ruchu i rodzaju obuwia stosowanego w pomieszczeniu - mówi Iwona Filipczak, Manager ds. komunikacji Ceramika Paradyż.

W Polskich Normach wyróżnionych jest pięć klas ścieralności:

 

  • KLASA l - płytek o tej klasie można używać tylko w pomieszczeniach, gdzie używa się obuwia domowego – łazienki, sypialnie, płytki te nie są odporne na zarysowania
  • KLASA II - płytek tych można używać w pomieszczeniach jak w klasie I, są trochę bardziej odporne na zarysowania
  • KLASA III - płytki te posiadają już w miarę dobrą odporność na ścieranie, można stosować je we wszystkich pomieszczeniach mieszkalnych (jednak nie w pomieszczeniach użyteczności publicznej), jedynie strefa przy drzwiach wejściowych powinna być wykonana z płytek o wyższej klasie
  • KLASA IV - płytki o tej klasie można stosować we wszystkich budynkach mieszkalnych, biurach, a także obiektach użyteczności publicznej (z wyłączeniem miejsc o szczególnym natężeniu ruchu)
  • KLASA V - w przypadku tych płytek nie ma już żadnych ograniczeń co do miejsca zastosowania, są na tyle odporne na ścieranie, że mogą być używane zarówno w budynkach mieszkalnych, jak i w urzędach i supermarketach

W domach czy mieszkaniach wystarczająca jest III klasa. Natomiast najbardziej newralgiczne miejsca o najwyższym nasileniu ruchu pieszego, takie jak wejście do budynku można ułożyć z płytek gresowych nieszkliwionych, których barwa jest w całej grubości jednakowa i dlatego ścieralność ma mniejsze znaczenie, gdyż nawet pewne wytarcie powierzchni nie powoduje wizualnych zmian ich wzorów mieszkalnych.

płytki podłogowepłytki podłogowe

Jak dobrać płytki do poszczególnych wnętrz?

Płytki ceramiczne powinny być odpowiednie do obciążenia, któremu będą poddane w konkretnym pomieszczeniu.

Przedpokój i hol

Ruch jest w tych pomieszczeniach intensywny, a dodatkowo wnosimy na butach piasek oraz błoto. Do tego typu pomieszczeń najlepiej nadadzą się płytki o IV klasie odporności na ścieranie. Jeśli nie chcemy po każdym wejściu do domu ścierać podłogi, nie kupujmy bardzo jasnych płytek o jednolitym odcieniu. Każdy brud jest na nich bardziej widoczny niż na ciemnych o nieregularnym wzorze. Lepiej też unikać płytek ceramicznych o błyszczącym wykończeniu, które są bardziej podatne na zarysowania.

płytki podłogowe mieszkaniowepłytki podłogowe

Pokój dzienny – salon

Najczęściej układa się tu gresy, zarówno szkliwione jak i nieszkliwione, powyżej III klasy ścieralności. Natężenie ruchu w tych pomieszczeniach jest też ograniczone i nieporównywalne z tym, które występuje w kuchni czy przedpokoju.

- Podłoga w salonie, w mniejszym stopniu niż podłoga w kuchni, narażona jest na obciążenia, ścieranie, zabrudzenia i upadek przedmiotów. Dlatego też w salonie najczęściej stosuje się płytki o klasie ścieralności PEI 3 oraz PEI 4 - mówi Iwona Filipczak z Ceramiki Paradyż.

Łazienki i toalety

Posadzkę często czyścimy w nich aktywnymi chemicznie detergentami, więc płytki muszą mieć wysoką odporność na kwasy i zasady. W łazienkach, gdzie zwykle chodzimy w miękkim obuwiu, do wyłożenia podłogi wystarczą płytki ceramiczne o klasie ścieralności od I do III. Istotnym parametrem jest stopień antypoślizgowości płytek – na łazienkowych posadzkach, zwłaszcza w miejscach narażonych na zachlapanie wodą, nie powinno się układać płytek o gładkim wykończeniu.

Kuchnia

Łatwo tu o uszkodzenia mechaniczne, dlatego płytki powinny mieć wysoki stopień twardości. Ważna jest też odporność na chemikalia i zaplamienia. Lepiej by płytki nie były porowate, gdyż takie łatwiej się brudzą i trudniej je wyczyścić.

- Płytki na posadzkę kuchenną muszą charakteryzować się wysoką odpornością mechaniczną i chemiczną, gdyż jest to jedno z pomieszczeń mieszkalnych najbardziej narażonych na obciążenia, zabrudzenia i upadek przedmiotów. Polecamy płytki o klasie ścieralności  minimum PEI 3/ 1500 obrotów oraz PEI 4 – podkreśla Iwona Filipczak.

Schody

Na stopniach układa się płytki w wyższych klasach ścieralności – IV-V. Jeśli chcemy pokryć stopnie płytkami kamiennymi, zamówmy specjalne płytki przeznaczone na schody, które są chropowate – młotkowane.

płytki podłogowe mieszkaniowe

Jakie parametry są także istotne?

Dodatkowo wybierając płytki warto również wziąć pod uwagę klasy nasiąkliwości wodnej, odporność na plamy oraz parametry wskazujące stopień antypoślizgowości płytek, zapewniający nam bezpieczeństwo.

Płytki antypoślizgowe powinny być stosowane w pomieszczeniach,  w których posadzka może być zachlapana wodą, a więc w kuchni czy w łazience. Płytki antypoślizgowe są oznaczone symbolami od R9 do R13. Antypoślizgowość tworzą reliefy, czyli wypukłe wzory na całej powierzchni albo ryfle – wypukłe lub wklęsłe elementy prostoliniowe przy jednej z krawędzi płytki. Płytki mogą być też pokryte szkliwem antypoślizgowym lub impregnatem.

Odporność na plamy i zabrudzenia wyraża się w skali od 1 do 5. Stopień odporności wynika ze struktury płytek i gładkości ich powierzchni. Im jest większa, tym łatwiej okładzinę utrzymać w czystości. To cecha ważna szczególnie w kuchni i łazience, ponieważ w tych pomieszczeniach najczęściej używa się silnie działających detergentów i innych środków.

Twardość płytek decyduje o odporności na zarysowania. Twardość określa się wartościami liczbowymi od 1 do 10 w skali Mohsa. W warunkach domowych wystarczy wartość 5-6.

Do wyodrębnienia typów płytek stosuje się też inny podział – ze względu na nasiąkliwość wodną i sposób produkcji.Najpopularniejszy typ płytek to płytki grupy B, czyli prasowane na sucho. W obrębie tej grupy wyróżniamy dodatkowo podgrupy, które mówią nam, gdzie płytka może być stosowana. Wyróżniamy następujące oznaczenia:

  • BIa – płytki gresowe do zastosowania na zewnątrz i do wewnątrz
  • BIb – płytki podłogowe do wewnątrz i na zewnątrz oraz klinkier
  • BIIa – płytki podłogowe do wewnątrz
  • BIIb – płytki podłogowe do wewnątrz
płytki podłogowe

Dobór odpowiednich płytek do różnego typu pomieszczeń gwarantuje trwałość i zachowanie estetycznego wyglądu na długie lata eksploatacji. Choć na pierwszy rzut oka te parametry wyglądają na skomplikowane, większość potrzebnych informacji znajdziemy na opakowaniach. Warto się im dokładnie przyjrzeć, żeby nie popełnić kosztownego, w przypadku konieczności wymiany płytek, błędu.

O płytkach i wyrobach sanitarnych

To są płytki ceramiczne do mieszkania?

płytki ceramiczne do mieszkania

Płytki ceramiczne są to cienkie płytki otrzymywane z mieszaniny glin, piasku i innych surowców mineralnych, stosowane jako wykładziny podłogowe lub ścienne.

Przygotowanie masy ceramicznej jest bardzo ważnym etapem produkcji, gdyż wpływa na powtarzalność parametrów technicznych i kolorystyki. W trakcie przygotowania masy glinianej dodawane są także piasek, tlenki barwiące oraz mineralne dodatki uszlachetniające.

Z masy glinianej formowane są płytki ceramiczne przez prasowanie lub ciągnienie. Po uformowaniu elementy ceramiczne są suszone. Ostateczny wygląd i właściwości płytki ceramiczne uzyskują w procesie dekorowania i wypalania w wysokiej temperaturze rzędu 1000 – 1300 °C. Gama wyrobów, spośród których można wybierać płytki ceramiczne do wykładania posadzek i okładania ścian, jest niezwykle bogata.

JAKIE SĄ RODZAJE PŁYTEK CERAMICZNYCH?

Płytki ceramiczne ze względu na zastosowane surowce i proces technologiczny można podzielić na:

  • szkliwione lub nieszkliwione - płytki szkliwione mają powierzchnię pokrytą warstwą kolorowego szkliwa, które nadaje im ważne własności estetyczne (kolor, połysk, dekoracja),
  • o czerepie porowatym lub spieczonym - podstawową różnicą pomiędzy czerepem porowatym a spieczonym jest ilość wchłanianej wody (nasiąkliwość); im większa porowatość czerepu, tym wyższa jest nasiąkliwość płytki,
  • prasowane lub ciągnione - płytki prasowane uzyskuje się ze sproszkowanej mieszanki, która jest formowana na prasie pod dużym naciskiem (ponad 200 MPa), natomiast płytki ciągnione uzyskiwane są poprzez ciągnienie plastycznej masy,
  • o czerepie czerwonym lub jasnym - kolor czerepu zależy od zastosowanych surowców i może przybierać barwy od białego przez żółty do brunatnoczerwonego,
  • o różnych kształtach i formatach - najbardziej rozpowszechnione są płytki prostokątne i kwadratowe o różnych długościach boków – od 3 cm (mozaika) do 60 cm i większe.

JAKIE SĄ WŁAŚCIWOŚCI PŁYTEK CERAMICZNYCH?

Właściwości płytek ceramicznych możemy podzielić na mechaniczne, chemiczne oraz właściwości związane ze szczególnymi warunkami temperaturowymi i wilgotnościowymi.

Właściwości mechaniczne to przede wszystkim odporność na obciążenia płytek podłogowych, którym powierzchnia nimi pokryta jest poddawana. Cechy mechaniczne mierzone podczas badań płytek ceramicznych to wytrzymałość na zginanie i obciążenie niszczące przy zginaniu. Wytrzymałość na zginanie zależy przede wszystkim od nasiąkliwości czerepu, natomiast na obciążenie niszczące, oprócz nasiąkliwości, wpływ ma grubość płytki. Im większa jest grubość płytki, tym większe obciążenie niszczące.

Pozostała właściwość mechaniczna płytek dotyczy ich powierzchni. Jest to odporność na ścieranie, która określa stopień zużycia płytki lub zmiany jej wyglądu pod wpływem użytkowania. Ze względu na odporność na ścieranie płytki podłogowe dzielimy na następujące klasy:

Klasa 0
Płytki szkliwione tej klasy nie są przewidziane do wykładania podłóg.
Klasa 1 Pokrycia powierzchni podłóg, po których chodzi się w obuwiu o miękkiej podeszwie lub boso i które nie są narażone na działanie materiałów ścierających (na przykład: łazienka, pokój bez bezpośredniego wejścia z zewnątrz)
Klasa 2 Pokrycia powierzchni podłóg, po których chodzi się w obuwiu z podeszwami miękkimi lub normalnymi i które bardziej są narażone na niewielkie ilości brudu oraz materiałów ścierających (na przykład pokoje dzienne w mieszkaniach, z wyjątkiem kuchni, wejścia i wszystkich pokoi narażonych na duży ruch). Nie można ich stosować tam, gdzie chodzi się w butach nietypowych, na przykład w butach z zelówkami metalowymi lub podkutych.
Klasa 3 Pokrycia powierzchni podłóg, po których chodzi się w butach z normalnymi podeszwami, z niewielkimi ilościami brudu i materiału ścierającego (na przykład: kuchnie, hole, korytarze, balkony i tarasy). Nie można ich stosować tam, gdzie chodzi się w butach nietypowych, na przykład w butach z zelówkami metalowymi lub podkutych.
Klasa 4 Pokrycia powierzchni podłóg, po których odbywa się ruch normalny, wnoszone są niewielkie ilości materiału ścierającego, tak że warunki są bardziej surowe niż dla klasy 3 (na przykład wejścia, kuchnie w pomieszczeniach handlowych, hotele, salony wystawowe i salony sprzedaży).
Klasa 5 Pokrycia powierzchni podłóg narażonych na wzmożony, ciągły ruch pieszy, gdzie wnoszone są cząstki materiału ścierającego, odpowiadający warunkom najbardziej surowym, gdzie mogą być zastosowane płytki szkliwione (na przykład miejsca publiczne, takie jak: centra handlowe, korytarze lotnisk, sale hotelowe, przejścia publiczne i stosowane w przemyśle).

Właściwości chemiczne płytek ceramicznych to przede wszystkim odporność na działanie agresywnych środków chemicznych, w tym kwasów i zasad, które mogą mieć kontakt z powierzchnią płytki.

Istotne są także właściwości związane ze szczególnymi warunkami temperaturowymi i wilgotnościowymi. Określa się tu odporność na skoki temperatury, mrozoodporność oraz odporność na powstawanie pęknięć. Najważniejszą jednak w tej grupie właściwością płytek ceramicznych jest ich nasiąkliwość. Wskazuje ona stopień porowatości i wpływa bezpośrednio na inne właściwości. Ze względu na nasiąkliwość płytki dzielimy na cztery grupy:

I - płytki o nasiąkliwości do 3%,
II a - płytki o nasiąkliwości od 3 do 6%,
II b - płytki o nasiąkliwości od 6 do 10%,
III - płytki o nasiąkliwości powyżej 10%.

płytki ceramiczne

CO NALEŻY BRAĆ POD UWAGĘ PRZY ZAKUPIE PŁYTEK?

Decydując się na zakup płytek, należy wziąć pod uwagę kilka aspektów:

  • zakup musi być przemyślany zarówno pod kątem estetycznym, jak i technicznym,
  • należy określić warunki, w jakich płytki będą eksploatowane (wewnątrz budynku czy na zewnątrz, natężenie ruchu w danym pomieszczeniu, itp.),
  • składając zamówienie, należy je zwiększyć o ok. 10-15% w stosunku do wymierzonej powierzchni, aby w przypadku wystąpienia defektów mieć materiał z tej samej dostawy,
  • bezpośrednio po odbiorze płytek należy dokładnie sprawdzić, czy cechy zewnętrzne odpowiadają deklarowanym przez producenta parametrom.

JAKIE INFORMACJE SĄ WYMAGANE NA OPAKOWANIACH PŁYTEK CERAMICZNYCH?

Zgodnie z wymaganiami Normy PN-EN 14411:2005, płytki ceramiczne lub ich opakowania powinny mieć następujące oznakowania:

  • znak producenta lub/i znak handlowy,
  • kraj pochodzenia,
  • znak wskazujący gatunek,
  • rodzaj płytek wg klasyfikacji płytek ceramicznych
  • ceramicznych zależności od:
    • nasiąkliwości wodnej (grupa I, IIa, IIb, III),
    • metody produkcji (metoda A, B, C),
  • odniesienie do odpowiedniego załącznika (A – L) podanego w normie międzynarodowej PN-EN 14411,
  • wymiary nominalne i robocze, modularne i niemodularne,
  • rodzaj powierzchni (GL-szkliwiona, UGL-nieszkliwiona).

Ponadto bardzo istotne są dodatkowe oznaczenia nadawane przez producenta na opakowaniu, tj.:

  • odcień (znaki alfanumeryczne nadane przez producenta),
  • gatunek (znaki alfanumeryczne nadane przez producenta),
  • grupa wymiarowa (znaki numeryczne nadane przez producenta),
  • klasa ścieralności (znaki numeryczne wg deklaracji producenta),
  • data produkcji (znaki numeryczne nadane przez producenta),
  • numer sortowacza (znaki alfanumeryczne nadane przez producenta).

JAKIE WYROBY SKŁADAJĄ SIĘ NA CERAMIKĘ SANITARNĄ I GDZIE MAJĄ ZASTOSOWANIE?

W skład ceramicznych wyrobów sanitarnych wchodzą:

  • umywalki,
  • postumenty i osłony syfonu,
  • miski ustępowe z niezależnym zbiornikiem płuczącym,
  • kompakty – miski ustępowe ze zbiornikiem płuczącym,
  • miski wiszące,
  • pisuary,
  • bidety.

Wyroby te mają zastosowanie w budownictwie ogólnym i mieszkaniowym.

JAKIE WŁAŚCIWOŚCI UŻYTKOWE MUSI SPEŁNIAĆ CERAMICZNY WYRÓB SANITARNY?

Właściwości, jakie musi spełniać każdy ceramiczny wyrób sanitarny, dzielą się na dwie grupy:

  • właściwości krytyczne – są to właściwości, których niespełnienie może spowodować niebezpieczne warunki użytkowania, uniemożliwić utrzymanie higieny użytkowania albo uniemożliwić spełnienie funkcji przez wyrób. Należą do nich:
    • nasiąkliwość – stopień wchłaniania wody (wilgoci) przez wyrób,
    • odporność wyrobów na nagłe zmiany temperatury,
    • odporność wyrobów wiszących na obciążenie statyczne.
  • właściwości istotne – są to właściwości, które nie są własnościami krytycznymi, ale których niespełnienie może spowodować uszkodzenie lub zmniejszenie funkcji użytkowych wyrobu. Należą do nich:
    • kształt i wymiary,
    • wykonanie,
    • odporność szkliwa na nagłe zmiany temperatury,
    • kwasoodporność szkliwa,
    • ługoodporność szkliwa,
    • funkcjonalność misek ustępowych,
    • wydajność kanału przelewowego.

ceramika

JAKĄ ODPORNOŚCIĄ NA OBCIĄŻENIA STATYCZNE POWINNY WYKAZYWAĆ SIĘ WYROBY SANITARNE W MIESZKANIU?

W zależności od rodzaju, ceramiczne wyroby sanitarne powinny cechować się następującą odpornością na obciążenia statyczne:

  • umywalki – 150 kg przez 1 godzinę,
  • miski – 400 kg przez 1 godzinę.

JAKIE WŁAŚCIWOŚCI ZWIĄZANE Z FUNKCJONALNOŚCIĄ WYROBÓW SANITARNYCH DO MIESZKANIA (MISEK) SĄ SZCZEGÓLNIE ISTOTNE?

Z punktu widzenia higieny i zdrowia użytkownika na szczególną uwagę zasługują takie właściwości jak:

  • wysokość zamknięcia wodnego – odległość od końca języka do lustra wody, która nie powinna być mniejsza niż 50 mm (mniejsze zamknięcie grozi przenikaniem nieprzyjemnych zapachów z instalacji do wnętrza łazienki),
  • zamywanie ścianek i spłukiwanie – dokładność usuwania nieczystości ma decydujące znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania wyrobu,
  • wyprysk wody poza miskę – ma szczególne znaczenie dla utrzymania czystości w łazience.

 

JAKIE SĄ NAJCZĘSTSZE PRZYCZYNY REKLAMACJI WYROBÓW SANITARNYCH?

Przyczyny reklamowania wyrobów sanitarnych można podzielić na trzy grupy:

  • uszkodzenia transportowe, które mogą wynikać z niewłaściwego zapakowania i zabezpieczenia wyrobu lub nieodpowiedniego transportowania,
  • wady fabryczne wyrobu sanitarnego, np. pęknięcia włosowe, zwichrowania, deformacje, oraz niewłaściwa klasyfikacja gatunkowa,
  • wadliwe funkcjonowanie oprzyrządowania wyrobu sanitarnego:
    • zaworu spustowego lub napełniającego – jest to najczęstsza przyczyna reklamacji, powodowana zacięciem, uszkodzeniem plastikowych elementów zaworów lub złym wyregulowaniem podczas montażu,
    • uszczelek – wyciek wody spod zbiornika (w przypadku kompaktów (w przypadku kompaktów) lub ciągły wysięk wody do miski.

JAK PRAWIDŁOWO ZAMONTOWAĆ MISKĘ USTĘPOWĄ LUB KOMPAKT W MIESZKANIU?

Proces montażu misek ustępowych i kompaktów można przedstawić w kilku etapach:

  • Ustal miejsce mocowania miski do podłogi.
  • Przygotuj podłoże – usuń wszelkie nierówności mogące spowodować uszkodzenie wyrobu przy dokręcaniu.
  • Ustaw miskę w miejscu przeznaczenia w taki sposób, aby rurę odpływową bez przeszkód można było połączyć z rurą kanalizacyjną. Zwróć szczególną uwagę na symetrię otworów i odległość od ściany.
  • Odznacz na podłożu ołówkiem lub rysikiem punkty w celu nawiercenia otworów na kołki mocujące miskę.
  • Odstaw miskę z miejsca przeznaczenia i nawierć otwory w zaznaczonych miejscach.
  • Wbij kołki i ustaw kompakt na właściwe miejsce.
  • Przykręć śrubami do podłogi, zwracając szczególną uwagę ma właściwe połączenie rury odpływowej miski z instalacją kanalizacyjną.

Jak wybierać płytki ceramiczne

Płytki ceramiczne do mieszkań

Ceramiczne posadzki i okładziny ścian wytwarzane były już w starożytności podczas remontów. Kiedyś stosowane wyłącznie do dekoracji reprezentacyjnych budowli i pałaców, dziś są powszechnym materiałem wykańczania wnętrz domów i mieszkań.

Podstawowym materiałem mieszkalnym do ich produkcji są gliny i iły. Bardzo ważnym etapem w produkcji jest przygotowanie masy glinianej o jednorodnej strukturze i stałym składzie, co gwarantuje produkcję elementów o podobnych parametrach technicznych i kolorystyce. W trakcie przygotowywania masy glinianej dodawane są także piasek, tlenki barwiące oraz mineralne dodatki uszlachetniające. Z masy glinianej formowane są płytki i kształtki ceramiczne przez prasowanie lub ciągnienie. Po uformowaniu elementy ceramiczne są suszone.Ostateczny wygląd i właściwości elementy ceramiczne uzyskują w procesie wypalenia w wysokiej temperaturze 1000-1300 st. C.
płytki ceramiczne mieszkanie

Ceramika ścienna i podłogowa może być wypalana jednokrotnie (monocottura) lub dwukrotnie (bicottura). Strona licowa płytek może być szkliwiona lub nieszkliwiona. Elementy nie szkliwione uzyskują kolor, na jaki w wyniku wypalenia zabarwiła się mieszanka ceramiczna.Szkliwo nanoszone na licową stronę elementów nazywa się potocznie glazurą. Nazwa glazura w Polsce przyjęła się też jako określenie wszystkich płytek ściennych (na południu Polski płytki ścienne występują pod nazwą flizów, pochodzącą od niemieckiego słowa Fliese – płyty, tafle).Szkliwo pozwala uzyskać bardzo gładką i estetyczną powierzchnię, a dodatkowo zmienia parametry eksploatacyjne płytki, np. wytrzymałość na ścieranie, odporność na zmiany temperatur, na działanie czynników chemicznych oraz wilgoci i wody.

Przy wypalaniu jednokrotnym szkliwem powleka się płytki w końcowej fazie procesu suszenia, przy wypalaniu dwukrotnym szkliwo jest nakładane dopiero po pierwszym wypale. Stosowane są też specjalne techniki szkliwienia, np. dodawanie granulatu szkliwa w procesie formowania płytek lub posypywanie granulatem rozżarzonych płytek w trakcie wypalania.

Ważnym elementem dekoracji i remontów jest faktura, ozdobne wytłoczenia lub malowanie. Kolorowe wzory podkreślane są przez odpowiadające rysunkom wytłoczenia. Zdobienie może odbywać się ręcznie – np. malowanie – lub mechanicznie technikami drukarskimi – np. sitodrukiem. Do zdobienia stosowane są specjalne farby ceramiczne. Często elementy są zdobione tylko przez pokrycie różnobarwnym szkliwem.

Klasyfikacja ceramiki okładzinowej mieszkania

Pod względem funkcjonalnym płytki ceramiczne dzielą się na płytki ścienne oraz podłogowe. Do podstawowych kryteriów podziału ceramicznych elementów posadzkowych i ściennych należą: sposób produkcji oraz grupa nasiąkliwości i klasa ścieralności.

Najbardziej istotnym kryterium jest nasiąkliwość. Według norm europejskich i odpowiadających im polskich norm są cztery grupy nasiąkliwości. Płytki w zależności od stopnia porowatości czerepu i sposobu produkcji zaliczane są do odpowiedniej grupy, co określają odpowiednie symbole. Symbol musi znajdować się na każdym opakowaniu płytek. Dzięki temu wiadomo, jakie płytki nadają się do zastosowań na zewnątrz i wewnątrz pomieszczeń. W naszych warunkach klimatycznych do mrozoodpornych płytek zaliczane są płytki z symbolami A I i B I.

Dla płytek podłogowych mieszkalnych ważnym parametrem jest odporność na ścieranie. Według norm europejskich jest pięć klas ścieralności.

Oprócz tych wyznaczników płytki mogą mieć inne cechy szczególne, np. podwyższoną odporność chemiczną na działanie kwasów, olejów lub innych substancji.

Rodzaje ceramiki

Płytki ścienne z fajansu, majoliki mają czerep porowaty powstały przez jedno- lub dwukrotne wypalenie w temperaturze 980-1150 st. C z glinek barwiących się na biało, szaro, jasnokremowo, różowo lub czerwono. Są stosunkowo kruche, łatwo się ścierają i są mało wytrzymałe, dlatego pokrywane są szkliwem poprawiającym parametry użytkowe. Fajans szkliwiony jest jednak nieodporny na oddziaływanie zmiennych warunków atmosferycznych, dlatego nie można go stosować na zewnątrz. Stosowany jest w łazienkach, kuchniach, przedpokojach i innych pomieszczeniach wewnętrznych.

Płytki podłogowe remontowe potocznie nazywa się w Polsce terakotą. Ta nazwa określająca, często nieprawidłowo, wiele gatunków ceramiki podłogowej swój rodowód bierze od popularności i tradycji stosowania ceramiki terakotowej. Terakota jest jednak tylko jednym z wielu rodzajów ceramicznych materiałów podłogowych, które można podzielić na wyroby kamionkowe i z gresu porcelanowego.

Kamionka

Do wyrobów kamionkowych zaliczamy: terakotę, klinkier, cotto i gres czerwony. Mogą mieć czerep spieczony lub porowaty. To materiał o wysokiej wytrzymałości mechanicznej, wysokiej odporności na działanie kwasów i zasad oraz niskiej ścieralności. Naturalny kolor od odcieni żółci, czerwieni poprzez brąz do grafitu jest wynikiem barwienia się w wysokiej temperaturze związków chemicznych wchodzących w skład gliny. Możliwe jest uzyskanie jednolitej barwy lub efektownego cieniowania. Kamionkę stosuje się w miejscach narażonych na duże obciążenia, np. posadzka w kuchni, gdzie często przebywają domownicy, chodząc lub stojąc ciągle w tych samych miejscach. Musi wytrzymać obciążenia pochodzące od stojących tu ciężkich szafek i urządzeń. Tutaj też jest narażona na upadek różnych ciężkich przedmiotów i zabrudzenia tłuszczem, olejem. Codziennie też, przynajmniej raz, jest zmywana środkami chemicznymi w postaci płynów, past czy proszków.

Terakota. Płytki formowane przez prasowanie, szkliwione i wypalane jednokrotnie. Ze względu na swoje właściwości fizyczne i rozległą skalę barw zachowujących przez długi czas intensywność od dawna chętnie wykorzystywane jako wykończenie podłóg we wnętrzach.

Klinkier. Płytki formowane przez ciągnienie, nieszkliwione lub szkliwione, wypalane jednokrotnie. Czerep jest różnokolorowy. Charakteryzuje się bardzo mocnym spiekiem – dzięki temu jest mało nasiąkliwy, odporny na ścieranie, twardy oraz wytrzymały na obciążenia. Zdolność minimalnego pochłaniania wody poniżej 3 proc. nadaje im cechę wysokiej mrozoodporności oraz odporność na występowanie biologicznych nalotów. Klinkier ma dużą odporność chemiczną (odporny na działanie olejów, rozpuszczalników organicznych, benzyny, kwasów i zasad). Stosowany głównie jako materiał na posadzki i okładziny zewnętrzne.

Cotto. Wytwarzane przez ciągnienie. Płytki cotto są nieszkliwione i mają czerwony, porowaty czerep.

Gres czerwony. Podobny do klinkieru. Ma czerwony, spieczony czerep. Płytki formowane są przez prasowanie. Zazwyczaj nieszkliwiony. Stosowany na zewnątrz i wewnątrz pomieszczeń.Gres porcelanowy. Materiał ceramiczny o wysokiej wytrzymałości, przewyższający pod wieloma względami wyroby z kamionki. Ma bardzo spieczony czerep, dzięki czemu jest najmniej nasiąkliwy ze wszystkich materiałów ceramicznych. Jest też najbardziej odporny na ścieranie. Praktycznie tylko płytki gresowe osiągają V klasę ścieralności. Charakteryzuje się znakomitą wytrzymałością i odpornością chemiczną.Nazwę zawdzięcza białej barwie czerepu. Najczęściej zmienia się jego naturalną barwę poprzez dodanie barwników ceramicznych. Pigmenty mogą nie tylko barwić masę płytki, ale i nadawać jej strukturę imitującą naturalny kamień.

Popularnym sposobem wykończenia płytek z gresu porcelanowego jest polerowanie, dzięki czemu uzyskujemy bardzo gładką i efektowną stronę licową. Płytki barwione, jednokolorowe dzięki polerowaniu, upodabniają się wyglądem do zmatowionych tafli szklanych. Polerowane lub naturalnie wypalone płytki o żyłowym lub ziarnistym wzorze do złudzenia imitują płyty granitowe lub marmurowe. Spotkać można także płytki o nierównej fakturze i powierzchni licowej. Ten typ wzoru uzyskuje się przez tzw. wielozasyp, czyli zasypywanie warstwami i prasowanie po każdym zasypaniu do formy.

Gres porcelanowy ze względu na swoje właściwości jest wykorzystywany do wykładania posadzek na traktach komunikacyjnych naszych domów, czyli powierzchni najbardziej narażonych na ścieranie. Jest również powszechnie używany na posadzki przemysłowe i w budynkach użyteczności publicznej.

Płytki do mieszkania

płytki ceramiczneOd płytki do wzoru Płytki występują w różnych wariantach wymiarowych mieszkaniowych (np. 30×30, 10×10, 30×60 itp.). Wymiary te są nominalne i mogą się różnić od tzw. wymiaru produkcyjnego zwanego kalibrem (ze względu na deformacje w trakcie wypalania). Ma to szczególne znaczenie w przypadku płytek o czerepie spieczonym, które wypalane w wyższych temperaturach mają tendencję do większych zniekształceń.

Płytki są selekcjonowane w partie o tym samym kalibrze, czyli wymiarze, jaki uzyskały po wypale. Na opakowaniu podawana jest zarówno wartość kalibru określająca partię produkcyjną, jak też wymiar nominalny (np. wymiar nominalny 30×30 cm i kaliber 297×297 mm).

Płytki w domu po wypaleniu mogą różnić się też tonacją barwną, gdyż nie jest możliwe uzyskanie całkowicie jednolitej barwy wszystkich płytek. Producenci selekcjonują płytki, grupując je w zestawy o tej samej tonacji. Kupując płytki określonego koloru i wzoru, trzeba zwrócić uwagę na typ tonacji barwnej, określony na opakowaniu odpowiednim symbolem, np. Tonacja A, Tonacja B. Płytki tego samego rodzaju występujące pod tą samą nazwą, ale różniące się kalibrem i tonacją barwną, powinny być sprzedawane jako oddzielne produkty. Powinniśmy więc sprawdzić na opakowaniu oznaczenia kalibru i tonacji.

Płytki mogą występować w różnych gatunkach. Gatunek ma decydujący wpływ na cenę.

W gatunku I dopuszcza się pięć płytek wadliwych na 100. W II i III można spodziewać się większej ilości wadliwych płytek. Występuje jeszcze gatunek płytek pakowanych bez selekcji, czyli “prosto z pieca”. W przypadku gatunków II, III i “prosto z pieca” możemy mieć problemy z uznaniem reklamacji.

Jednak pojęcie gatunku i określające go warunki nie są dokładnie sprecyzowane i mogą być dla każdego producenta inne. Warto więc przed zakupem zapytać o podstawę selekcji danego produktu i jaki typ nieprawidłowości uznawany jest za wadę.

PODSTAWOWE TERMINY

Czerep. Strukturę materiału ceramicznego po wypaleniu określa się terminem czerepu. Może być porowaty lub spieczony. Stopień spieczenia ma wpływ na własności techniczne i użytkowe płytek. Te o czerepie porowatym mają mniejszą twardość i odporność na ścieranie, są bardziej nasiąkliwe, mniej odporne na: zabrudzenia, czynniki chemiczne i przebarwienia oraz na różnice temperatur. Z kolei te o czerepie spieczonym mają strukturę zbliżoną do szkła, charakteryzującą się niską nasiąkliwością, dużą twardością i dużą odpornością na ścieranie.

Kolor czerepu uzależniony jest od surowców remontowych, z jakich wypalono element ceramiczny. Dominują odcienie żółci, czerwieni, brązu. Spotkamy też ceramikę bardzo jasną o czerepie białym, jasnokremowym, jasnoszarym.

Nasiąkliwość E (w proc.)

Płytki ciągnione – A I (gr. I – do 3 proc.); A IIa (gr. IIa – 3-6 proc.); A IIb (gr. IIb – 6-10 proc.), A III (gr. III – pow. 10 proc.)

Płytki prasowane – B I (gr. I); B IIa (gr. IIa); B IIb (gr. IIb); B III (gr. III)

Klasy ścieralności płytek:

V – najwyższa; można stosować nawet na powierzchniach obiektów przemysłowych i ciągów komunikacyjnych o bardzo dużym natężeniu ruchu i zanieczyszczenia.

IV – duża odporność, również przeznaczone do pomieszczeń o dużym natężeniu ruchu i dużym zanieczyszczeniu powierzchni, np. w sklepach, na klatkach schodowych.

III – na posadzki w korytarzach, przedpokojach i kuchniach.

I i II – do mieszkań, gdzie chodzi się tylko w miękkim obuwiu lub boso.

Płytki w salonie. Jakie płytki do salonu są najlepsze.

Płytki w salonie to ciekawe wykończenie podłogi.

Główne zalety płytek to wytrzymałość i wygoda. Podpowiadamy, jakie wybrać płytki do salonu, ile ich kupić, w jakim kształcie. Płytki w salonie: opinie i porady ekspertów.

plytki_w_salonie

 

Jakie płytki w salonie będą najlepsze? Do salonu polecam większe płytki – kwadraty 60×60 cm lub podłużne, naśladujące deski – radzi ekspert firmy Ceramstic. Jeżeli wybierzemy retryfikowane płytki do salonu płytki, można położyć je z minimalną fugą w kolorze płytki (zyskamy podłogę „powiększającą” wnętrze). W salonie w stylu minimalistycznym i nowoczesnym sprawdzą się płytki podłogowe w mieszkaniu gresowe o chłodnej kolorystyce, z delikatnym wzorem, np. imitującym polerowany beton.

Jeżeli zdecydujemy się na salon w stylu klasycznym, wybierzmy gres przypominający naturalny marmur w odcieniach beżu i brązu – efekt niczym z włoskiej willi murowany! Jeśli mamy rustykalne meble i dodatki wybierzmy płytki do salonu drewnopodobne – z sękami, przetarciami, ale w ciepłej tonacji. Płytki w salonie z drewnopodobnym dekorem cieszą się coraz większą popularnością. Dlaczego? Bo wizualnie ocieplają wnętrze, są łatwe w utrzymaniu, nie widać na nich zarysowań.

Kupujemy płytki do salonu

Na jakie parametry zwrócić uwagę wybierając płytki do salonu? Przede wszystkim odporność na ścieranie (klasy od I do V). Im klasa wyższa, tym płytki odporniejsze. Na podłogi nadają się klasy IV i V. Twardość, czyli odporność na zarysowania, mierzona jest w skali Mohsa – od 1 do 10. Im wartość wyższa, tym płytki twardsze. Na podłogi idealne są od 6 wzwyż. Nasiąkliwość (grupa I do 3%, grupa IIa od 3 do 6%, grupa IIb od 6 do 10%, grupa III powyżej 10%). Im niższa nasiąkliwość, tym płytki mniej porowate, trudniej przyjmują zabrudzenia. Polecamy klasy I i II. Antypoślizgowość. Im wyższa wartość (od R9 do R13), tym płytki mniej śliskie. Grubość. We wnętrzach narażonych na duże obciążenia zalecana jest grubość płytek powyżej 12 mm.

Płytki w salonie: jaki rodzaj płytek?

Wybierając te same płytki do salonu i na taras czy balkon, optycznie otwieramy przestrzeń, „wychodzimy z mieszkaniem na zewnątrz”. Aby osiągnąć zamierzony efekt, konieczne jest użycie płytek mrozoodpornych. Gres jest bardzo twardy (według skali Mohsa 9. stopień), ma niską nasiąkliwość (poniżej 0,1%). Wykończenie powierzchni płytek może być różne – od lustrzanego połysku osiąganego polerowaniem po szorstką fakturę antypoślizgową. W sprzedaży są zwykle płytki o grubości 6-30 mm i wymiarach od 15×15 mm do 1300×1800 mm. Terakotę, czyli płytki kamionkowe, wyrabia się z drobnoziarnistej gliny. Płytki są jednokrotnie wypalane, mają rustykalny wygląd, kolor i teksturę gliny. Klasyczne (nieszkliwione) charakteryzuje spora nasiąkliwość. Ponieważ płytki mają jednolitą strukturę, nie widać na nich śladów ścierania. Najpopularniejsze ceramiczne płytki szkliwione określane są mianem terakoty. Ich czerep pokryty jest z jednej strony szkliwem, któremu nadaje się dowolny kolor i wzór.

Ile kupić płytek do salonu?

Warto nabyć 10–15% więcej płytek niż ma metraż podłóg w mieszkaniu, bo podczas cięcia część może ulec zniszczeniu. Nadwyżka może się przydać za jakiś czas, gdy zechcemy wymienić pękniętą lub uszkodzoną płytkę.